Een gedicht van Hendrik Marsman

Hélán

Tiānkōng wěidà ér huī’àn

xiàfāng shì liáokuò de dīdì hé shuǐwā;

shùmù hé fēngchē, jiàotáng jiān tǎ hé wēnshì

bèi zònghéng de gōuqú fēn’gē, yí piàn yínhuīsè.

Zhè jiù shì wǒ de gùxiāng, wǒ de rénmín;

zhè shi yí piàn wǒ xiǎng fāchū shēngxiǎng de kōngjiān

ràng wǒ yǒu yí ge yèwǎn zài shuǐwā lǐ shǎnshuò

wǒ jiù huì xiàng yì duǒ yúnxiá zhēngfā dào tiānbiān.

《荷兰》

天空伟大而灰暗

下方是辽阔的低地和水洼；

树木和风车，教堂尖塔和温室

被纵横的沟渠分割，一片银灰色。

这就是我的故乡，我的人民；

这是一片我想发出声响的空间

让我有一个夜晚在水洼里闪烁

我就会像一朵云霞烝发到天边。

Holland

De hemel groots en grauw.

daaronder het geweldig laagland met de plassen;

bomen en molens, kerktorens en kassen,

verkaveld door de sloten, zilvergrauw.

Dit is mijn land, mijn volk;

dit is de ruimte waarin ik wil klinken.

laat mij één avond in de plassen blinken,

daarna mag ik verdampen als een wolk.